بهاره نوری :هیچ زنی در جهان پیدا نمی شود که احساس این بانو را درک نکند زمانی که در انتظار پیکر بی جان همسر به همراه کودکش بر زمین نشسته است.با خودم فکر می کنم این بانوی ارجمند در جواب کودکش چه می گوید وقتی که برای پدر بهانه گیری می کند ؟
آخر چگونه می توان برای کودکانی که تصوری از بدی ها ندارند تروریست را تشریح کرد؟چگونه می توان به کودکان گفت که دیگر پدر برنمی گردد؟
حادثه تلخ شهادت نیروهای جان برکف سپاه پاسدارن انقلاب اسلامی ایران را به غمی فرو برد و دوباره به یادمان انداخت ما قربانی بزرگ تروریسم هستیم و باید بیش از این ها قدر یکدیگر را بدانیم .
باور کنیم سیمرغ گم شده ای که به دنبالش می گردیم در سرزمین خودمان است ؟ خود تحقیری نکنیم تا بیگانگان و خائنان این اجازه را به خود ندهند که فرزندان این سرزمین را نامردانه پر پر کنند.
در قاموس هیچ آیینی وجود ندارد که ملتی تلاش کند و به خواسته هایش نرسد .تا کی شاهد باشیم که هر از چند گاهی تعدادی از فرزندانمان نه در جنگی آشکار بلکه در زیر سایه ننگین ترین روش های تروریستی پر پر شوند ؟بیاییم خودمان ایرانمان را بسازیم .بیاییم بیشتر از گذشته مراقب خودمان باشیم .بیاییم آنقدر هوشیار باشیم و کار وتلاش کنیم و ایرانی رشد یافته بسازیم که هیچ کودکی در انتظار پیکر بی جان پدرش ننشیند . بیاییم آنقدر متحد باشیم که سهم هر کودک ایرانی از این جهان فقط لبخند باشد.