ازدحام بی کسی ، بی قراری هایی که غزل شد

” دیگر مجال کو که دلی خوش کنی به عشق؟ این جا نشسته اند به راهت تفنگ ها/ حس می کنم که موج، بغل کرده مرگ را / وقتی رسیده اند به ساحل ، نهنگ ها/ یک روز اوج قله و یک روز قعر چاه / شد قصه مان حکایت ، الاکلنگ ها! “