به گزارش اقتصاد گستر شمال،علیاصغر زرگر کارشناس روابط بینالملل: دید و بازدیدهای دیپلماتیک در سطح روسای جمهور و وزرای خارجه و نمایندگان خاص دیپلماسی عمومی است و عموما دید و بازدیدها نشان دهنده تمایل طرفین برای توسعه روابط است و تلاشی است تا روابط دوجانبه را در ریل مناسبی قرار دهند. البته قبل از هر مسافرتی در این سطح کارشناسان مختلف در سطوح مختلف دیپلماتیک از جمله اقتصادی، سیاسی، فرهنگی موافقتنامهها آماده میکنند و یا قراردادهای خاصی را حاضر میکنند و رئیسجمهور با هیاتی از دیپلماتها برای تصدیق آن موافقتنامهها و حتی اجرای آن سفر میکنند. از این جهت سفر رئیسجمهور ایران به چین سفری روتین برای بهبود روابط است تا توافقنامهها بین ایران و چین به قرارداد منتهی شود و نشان داده شود تا دو کشور از اراده لازم برای توسعه روابط برخوردارند. البته در این میان چین قبل از سفر رئیسجمهور ایران، قراردادهایی را با عربستان منعقد کرد.
قراردادهایی که حاشیههایی را هم بههمراه داشت. این مورد را باید در نظر بگیریم که چین خود یک ابرقدرت است و کشوری است که از نظر قدرت اقتصادی و حتی نظامی در رده دوم دنیا بعد از آمریکا قرار دارد و نیازمند حجم قابل توجهی از معاملات اقتصادی است و در حوزه خلیج فارس تنها نمیتواند با ایران رابطه داشته باشد و باید با سایر کشورها هم قرارداد انعقاد کند تا نیازهای بلندمدت پکن برآورده شود. از این رو چین قراردادهای بلندمدت اقتصادی و پروژههای اقتصادی و نظامی دارد. از این منظر رابطه خوب ایران با چین مغایرتی ندارد که چین قرارداد بلند مدتی با قطر ببندد یا با عربستان داد و ستد مالی زیادی داشته باشد. این قراردادها و همکاریهای اقتصادی در معنای نفی توافقنامه ایران و چین به مدت ۲۵ سال نیست. سفر رئیسجمهور به چین نیز در همین زمینه است و احتمالا قصد دارند همکاری اقتصادی با چین را تسهیل کنند. خصوصا که اخیرا فرانسه، انگلستان و آلمان؛ ایران را تحت فشار قرار دادهاند و تا حدودی روابط ایران و اروپا به سردی گراییده است. از این جهت سفر آقای رئیسی به چین مهم است و ایران باید بتواند روابط همه جانبه خود را در چارچوب توافقنامه ۲۵ ساله تسهیل کند.
از این منظر مذاکراتی در این زمینه انجام خواهد شد و ایران تلاش خواهد کرد که نظر چینیها را به همکاری بیشتر اقتصادی جلب کند و ایران و چین به تداوم همکاریهای گذشته خود ادامه دهند. به عبارتی چینیها معطل نمانند که شرایط تحریمهای ایران چه میشود. از این رو ایران مصمم است که سیاست جهت گیری به سمت شرق را ادامه دهد و آن را تسهیل کند. ایران از نظر دیپلماتیک باید به این سمت حرکت کند. ایران یک توافقنامه مهم کلی با چین امضا کرده است و در قالب آن قراردادهای مهم سرمایهگذاری نفتی و غیره با چین باید منعقد شود و به اجرا گذاشته شود. ایران البته از نظر مسائل بانکی با محدودیتهایی روبهرو است و این مورد ارتباطی با چین هم ندارد. این محدودیت پاشنه آشیل توسعه روابط ایران و چین است. ایران باید مساله ارتباط بانکی خود را با سایر کشورها به صورت کامل حل کند.