‌توصیه‌های خسارت‌بار ماکیاولی‌

 طرفه آنکه نتیجه تصمیم کرملین‌نشینان برخلاف توصیه ماکیاولی از کار درآمد که گفته بود: «شهریارانى که کارهاى گران از دستشان برآمده است، آنانى بوده‏‌اند که راست‏‌کردارى را به چیزى نشمرده‌‏اند و با نیرنگ، آدمیان را به بازى گرفته‌‏اند و سرانجام بر آنان که راستى پیشه کرده‏‌اند، چیره گشته‏‌اند» یا «ریاکاری نه‌تنها برای حکومت شهریاری واجب است، بلکه می‌توان تا هر زمان که لازم باشد به‌آسانی به آن ادامه داد». ماجرا این است که در عصر پساماکیاولیسم این «چیرگی» ناشی از «ریاکاری» که قرار بود به «آسانی» سیاست را سامان دهد، کمی بیش از حد معمول «مشکل» شده است. عمل به آموزه‌های ماکیاولی برای شهریاران مدرن بیشتر خسارت‌بار بوده تا نجات‌بخش! آموزه‌های جدید سیاست می‌گوید که میان پنهان‌کاری و مردم‌سالاری که ضروری‌ترین عنصر آن پاسخ‌گویی است، تناقض وجود دارد. پنهان‌کاری شکلی از قاعده سیستمی است که مردم را از داشتن آنچه منطقا منفعت عمـومی است، محروم می‌کند. با این تعریف نباید تعجب کرد که چرا حکومت سوسیالیستی شوروی، انفجار چرنوبیل و ابعاد آن را از مردم پنهان نگه داشته بود؛ غافل از اینکه نمی‌تواند برای همیشه به این پنهان‌کاری ادامه دهد. هانا آرنت در مقاله «دروغ در سیاست» (Lying in Politic) که تنها چند ماه پس از افشای دروغ‌گویی مسئولان آمریکا در جنگ ویتنام، یعنی نوامبر ۱۹۷۱ منتشر کرد، بر برجسته‌کردن نیت مسئولان و دست‌اندرکاران وقت برای ترتیب‌دادن یک دروغ سازمان‌یافته تمرکز کرد. آرنت سعی داشت توضیح دهد چرا نمی‌توان حقیقت را برای همیشه کتمان کرد. به پاسخ‌هایی که آن زمان آرنت به این سؤال می‌دهد، امروز ما می‌توانیم چند عامل فنی را هم اضافه کنیم. مهم‌ترین آن فناوری‌ای است که اجازه ثبت و ضبط راحت، سریع و بَعد انتشار گسترده و در لحظه همه‌چیز را به همه ما داده است.