به گزارش اقتصاد شمال ،ما اگر هر دو طرف معادله را در نظر نگیریم، قطع یقین تصمیمی که میگیریم یک مُسَکن موقت خواهد بود. یعنی یک تصمیم لحظهای که تداوم آن نمیتواند حتی به یکسال برسد و مجددا دولت و مجلس به عرصهای ورود خواهند داشت که باز بحث مربوط به افزایش قیمتها مطرح میشود.
درواقع تفاوتی بین بنزین و کالاهای دیگر نیست و در اینجا بنزین در راس بحث قیمتگذاری است ضمن اینکه مصرف میانگین 80 میلیون لیتر در روز میتواند یک منبع درآمدی هم تلقی شود. این نکته بسیار حائز اهمیت است که دولت و مجلس باید هر دو طرف این معادله را در نظر بگیرند تا بتوان آن را حل کرد و تعادل برقرار شود.
اینکه فقط یک طرف را در نظر بگیریم و بگوییم قیمت بنزین جهانی در این سطح قرار دارد پس ما هم باید همان نسبت را رعایت کنیم، مگر تاکنون این موضوع را حل کرده جز اینکه باری را بر دوش مردم گذاشته و موجب شده اثرات نارضایی به بار بیاورد و به طور موقت توانسته بخشی از کسر بودجه را تامین کند و دوباره باز روز از نو، روزی از نو و دوباره تصمیمگیری درباره افزایش قیمتها.
ما باید درخصوص بنزین چند کار کلیدی و اساسی انجام میدادیم؛ نخست حمل و نقل عمومی در سطح کلانشهرها و از جمله تهران در پیک ترافیک و رضایت مردم را بررسی کنیم. در ساعتی که مردم سعی میکنند به محل کار و تحصیل خود برسند، اوضاع برهم ریختهای وجود دارد.
دوم، بحث مصرف است که به طور متوسط براساس گزارشها، بین 10 تا 12لیتر در هر 100کیلومتر است. بگذریم از اینکه ماشینهایی هم هستند که حدود 15لیتر در هر 100کیلومتر مصرف دارند اما مصرف بنزین در سطح جهان که حتی تولیدکننده بنزین هم نیستند و نفت هم ندارند، حدود 5 تا 6 لیتر در هر 100کیلومتر است. بحث اول مربوط به حمل و نقل عمومی است و بحث دوم، خودروهای تولیدی با کیفیت پایین است.
اگر در محاسباتی، بحث مربوط به ایجاد شغل را یک طرف بحث و آن را جداگانه مورد بررسی دهیم، غیر از آن، به صرفه است که اصلا خودروهای داخلی تولید نکنیم و فقط وارد کنیم که تنها به خاطر بنزین و اثراتی که خواهد داشت، است. نکته اینجاست که مجلس و دولت باید صنعت خودروسازی کشور را تعیین تکلیف کنند و اینکه مصارف بنزین ما در هر خودرو در سطح بالایی قرار دارد، به صورت جدی مورد توجه قرار بگیرد.
منبع:آرمان